De stad van de grote contrasten
Tel Aviv.
De stad van de grote contrasten. Van de openmindedness, de queerness en de jonge goden. De stad met zijn boomende economie door specialisatie in High Tech, mogelijk gemaakt met de steun van grote Westerse investeerders. De stad van de kilometerslange stranden, waar zowel jonge Israëlische meiden als super afgetrainde adonissen komen ‘uitrusten’ na maandenlange dienst bij het Israëlische Defensie Leger,
en dat alles onder het mom van een zekere ‘gender equality’.
De stad waar je ‘roze agenten’ tegen het lijf loopt, of het nu écht is of bedoeld als grappig statement. Op de duur weet je het niet meer. Alles kan en mag in Tel Aviv. Het beloofde land. De stad van je dromen.
Tel Aviv.
De bubbel.
De stad, die zich niks aantrekt van het eeuwig durende conflict tussen de Joodse Israëli’s en Palestijnen. Het is windstil nu, maar het ligt op de loer, als een wakende panter op zoek naar nieuw voedsel. Hoe meer we met mensen spreken, hoe complexer het allemaal lijkt. In elke etnische groep heeft men de mythes en de realiteit van het meer dan honderdjarige conflict doorverteld, elk vanuit het eigen perspectief, geschiedenis en hun cultuur. Wat is waarom waar, en waarom is dat andere misschien ook waar? Het is alleszins iets waar de paraderende strandlopers zich niets van aantrekken. De ‘bubbel’ waarin Tel Aviv zich nestelt, voelt bijna als irreëel aan. Het is open, vrij, en modern, maar het staat eerder los van Israël en alles wat zich onder Israëls politieke heerschappij afspeelt.
Ik ga op zoek naar de ‘bubbel’ binnen de ‘bubbel’
Ik ga verder op zoek. Naar de verhalen van de mensen die hier leven, buiten het Eurovisiesongfestival, de ‘bubbel binnen de bubbel’.
Op dag 1 ontmoet ik een seculier-joodse Belgische jonge vrouw van Frans-Engelse afkomst, die nu twee jaar in het bezit is van een Israëlisch paspoort. Voor haar was dit de enige oplossing om te ontsnappen aan het altijd maar aanhoudende antisemitisme dat ze jarenlang ondervonden heeft in de verschillende landen van Europa, ook in België trouwens. Altijd opnieuw werd het haar te veel en ging ze ervan wegvluchten. Ze wilde een man en een kind, eindelijk een ‘thuis’, iets wat ze naar eigen zeggen nooit gehad heeft. Ze is naar Tel Aviv gereisd omdat de ‘datingmarkt’ daar veel groter en bruisender is dan in België, maar ook omdat ze sowieso op zoek was naar een Joodse man, die dezelfde geschiedenis zou delen als haar, al was het maar de hele algemene zionistische gedachte. Ze wilde eindelijk houvast.
Tegelijkertijd zijn er de Arabische inwoners van Israël (maar slechts 20%!) die als een gemarginaliseerde minderheid hun eigenheid en rechten proberen te bewaren. Ze ervaren veel discriminatie van de politie, maar ook bij het vinden van jobs stuiten ze op het glazen plafond. Sommigen ervan identificeren zich tot op vandaag nog steeds niet als Israëlisch staatsburger en weigeren hierbij ook het staatsburgerschap. Hierdoor ervaren ze veel discriminatie. De nuances liggen hier zéér gevoelig. Zelfs bij het verwoorden van de vragen bij de interviews, voel je hoe snel je degene die voor je zit, kunt beledigen, zonder dat je daar de bedoeling toe hebt.
In de term ‘Arabische Israëliër’ erken je de staat Israël bijvoorbeeld. De overgebleven Palestijnen die tot op vandaag de Israëlische staat nog steeds verwerpen, verfoeien die term. Bij een Joodse Israëliër spreek je beter over de Arabische Israëliërs en beter niet over ‘de Palestijnen’. Want zij vinden dan weer dat je met de term ‘Palestijn’ hun Israëlische staat in twijfel trekt. Ook al zou je hiermee gewoon bedoelen de oorspronkelijke Arabische inwoners van ‘Maandaatgebied Palestina’. Ik probeer te letten op de nuances. Het is aftasten. Aanvoelen. Aftasten. Aanvoelen.
Ik probeer me te focussen op echt luisteren, zonder oordeel, naar alle verhalen. Elk verhaal legt een nieuw aspect bloot. De filosoof Rosenau zei het al in 1992: “Exposing the ultimate subjectivity of truth is regarded as intrinsically desirable.”
Met dit in het achterhoofd, trek ik verder door Tel Aviv. Op zoek naar nog meer verhalen. Wellicht valt het nooit allemaal te begrijpen, maar het gesprek aangaan, en keer op keer opnieuw leren luisteren naar elk persoonlijk verhaal, brengt me misschien dichter bij de waarheid.
Recente reacties